मेरो देश — हिउँको फुर्का जस्तै सेतो ।
मेरो देश — रक्तको रेखाजस्तै रातो ।।
यहाँको माटोमा पसिनाको सुवास छ ।
यहाँको आकाशमा स्वाभिमानको प्रकाश छ।।
सगरमाथाको चुचुरो हेर ।
कति गर्व छ हावामा मिसिएको।।
गण्डकी र कर्णालीको बहाव सुन ।
कति इतिहास बगिरहेको छ गीत बनेर।।
मेरो देश — बलिदानीहरूका सपनाको घर ।
जहाँ टुटेका सपना फेरि सल्कन्छन् ।।
जहाँ शिर काट्न सक्छ, तर झुक्दैन ।
जहाँ साहस र माया एकैसाथ फुल्छ ।।
गाउँगाउँमा बज्छ अझै बाजा ।
आफ्नोपनको संगीत बज्छ ।।
पाखापाखामा फुल्छ मुरली ।
दु:ख भुलाउने मधुर कथा बग्छ।।
तर पनि आज किन सुनिन्छन् चीत्कारहरू ?
किन रित्तिन्छन् आशाहरू गरिबका घरहरू ?
किन छोपिन्छ उज्यालो धोखाको बादलले ?
किन विभाजित हुन्छ यो एकताको मैदानले ?
हामी चाहन्छौं, फेरि उठोस् देश ।
आफ्नै खुट्टामा टेक्न सक्ने गर्विलो शिर।।
नझुकुन् कुनै विदेशी चलखेलमा ।
नबेचियोस् फेरि माटोको इज्जत सिर।।
हामी लेख्न चाहन्छौं नयाँ इतिहास ।
जहाँ हर किसान, हर मजदुर गर्वले बाँचून्।।
जहाँ कलम होस् हतियारभन्दा बलियो ।
जहाँ आशाले हर विपत्ति टाढा धपाओस्।।
यो माटो, यी आँसुहरू, यी बलिदानहरू ।
व्यर्थ नजाऊन् हावाको झोकाजस्तै।।
आउनुहोस्, आजै कसम खाऊँ ।
देशभन्दा माथि नबनाऔँ कुनै पद, कुनै स्वार्थ कहिल्यै।।
मेरो देश — मेरो इज्जत हो ।
मेरो माटो — मेरो पूजा हो।।
मेरो रक्तको हरेक थोपा चिच्याइ भन्छ ।
मेरो नेपाल, मेरो अभिमान हो।।
0 comment